Allı morlu eski evlerin arasında kıvrılan taş sokaklar hep yokuş yukarı gidiyor...

Hafta sonu şehirden kaçanlarla dolu sokaklar, tarihi dokunun verdiği sakinlik, dağın yamacında serin esen hafif rüzgarın miskinliği, iştah kabartan gözlemelerin kokusu, Cumalıkızık'ın kısaca tarifi olarak kalıyor hafızamızda.

Daha varır varmaz koca çınarın altında delikanlılar araba için park yeri işaret ediyorlar, ilk dakikada bu mekanda işlerin imece usulü yürüdüğünü anlıyor ve mutlu oluyoruz.

Meydanın dört bir yanında kiraz, dut, erik ve rengarenk reçel kavanozlarıyla süslü tezgahlara takılsa da gözümüz, bizi cezbeden sokaklara atıyoruz kendimizi, zaman tüneli gibi sanki...

Dolaşırken yoruluyor ve kaldırımın kenarına oturup gelen geçeni izliyoruz.

Aniden iki küçük kız çıkıyor karşımıza ve çakmak çakmak gözlerini üzerimize dikip aynı anda ve heyecanla ;

“-İlk gelişiniz mi?

-Şeytan sokağını görmüş müydünüz? Buranın en önemli yeridir.

-Şuradan şöyle dönünce yukarıda solda. İsterseniz biz götürebiliriz.

-İyi günler” diyorlar.

Arada birkaç küçük evet diyebiliyor ve zıplaya oynaya giden kızların arkasından birbirimize bakakalıyoruz gülerek. Ne dedi, ne sokağıymış, nerede dedi, e nereye gittiler bunlar, nasıl böyle aynı anda konuşabiliyorlar, tüh sokağın ismini anlayamadık...

Yok yok biraz atıştırsak iyi gelecek bize galiba yorulduk. Gözlemeler patatesli, peynirli kıymalı ve otlu (yedikten sonra otlunun ıspanaklı olduğunu anladık) ve çaylarda semaver…

Yani keyifler çok güzel!

Gözlemeleri beklerken civardaki ağaçta biri kirazlara dadanmış, canımız kiraz çekti yaa...

Karnımız doydu ya, şimdi kiraz zamanı diyoruz ve o az önce gördüğümüz tezgahlara koşuyoruz. Kiraz merakı bize bir torba dolusu birkaç saat önce toplanmış mis kokulu kirazın yanında dut ve incir reçeli ile ısırganlı tarhana olarak geri döndü. Olsun çok güzel oldu..

Dönüş vakti artık geldi, yetmedi bize bu gezi tekrar geri gelmek üzere ayrılıyoruz Cumalıkızık'tan.

gezginkareler - 25.05.2008